Menu

Hoi allemaal, Seba hier! Vandaag deel ik mijn nieuwste solo-wandelavontuur met jullie. Helaas ben ik dit weekend weer alleen op pad. Zondag mag ik namelijk bijzitter zijn bij de verkiezingen (iets waar ik echt naar uitkijk, not), en zaterdag is Thomas druk bezig met het verjaardagsfeest van zijn zoon. Dus trok ik op zaterdag zelf mijn wandelschoenen aan voor een lange solo-tocht.

Deze keer koos ik voor een route van mijn huis in Gooik naar mijn schoonouders in Meise. De wandeling was in totaal 27,7 km, en ik deed er 4 uur en 13 minuten over. Dat komt neer op een gemiddelde snelheid van ongeveer 6,6 km/u. Niet slecht, al zeg ik het zelf!

Om mijn route uit te stippelen, liet ik me leiden door Google Maps. De eerste voorgestelde route ging voornamelijk via grote steenwegen, wat niet echt uitnodigend was. Gelukkig bood Google een alternatief dat me langs kleinere, meer pittoreske wegen leidde. En wat een prachtige route werd het!

De tocht begon langs bekende paden door Gooik en Lennik, maar al snel voerde het pad me door onbekende gebieden. Wandelen door deze streek is echt genieten, met kronkelende landweggetjes, groene velden en charmante dorpjes die elk hun eigen karakter hebben. Vooral de passages door Sint-Martens-Bodegem en Sint-Ulriks-Kapelle waren adembenemend. Het landschap hier is gewoonweg prachtig, met weidse uitzichten en serene rust die je nergens anders vindt.

Op een gegeven moment passeerde ik een jumping-evenement en feliciteerde ik een jongen met de medHet merendeel van de route liep door velden en over kleine wegen, wat echt heerlijk wandelen was. De delen door woonwijken zoals in Bekkerzeel en Kobbegem, en langs grote steenwegen van Brussegem tot aan restaurant Clash, waren minder leuk, maar gelukkig in de minderheid.

Onderweg kwam ik bekende plekken tegen, zoals Brasserie Tomberg, waar ik al vaak langs ben gelopen. Ook stuitte ik op de stekerij van Mort Subite, een brouwerij die heerlijke lambiekbieren maakt. De zoet-zure smaak van Mort Subite blijft een van mijn favorieten en bracht herinneringen terug aan de tijd dat ik nog in Jette woonde en hier regelmatig langskwam tijdens mijn hardlooprondes. Op een gegeven moment passeerde ook ik een jumping-evenement en feliciteerde ik een jongen met de medaille die hij had gewonnen.

Een handige truc die ik tijdens deze wandeling gebruikte, was om elke 5 km te drinken, ongeacht of ik dorst had. Het hielp me niet alleen gehydrateerd te blijven, maar brak ook de monotonie van de lange afstand. “Joepie, binnen 2 km mag ik weer drinken,” hield me gemotiveerd!

Tijdens een van de laatste kilometers werd ik gebeld door Aurelie, die me telefonisch gezelschap hield. Het was een welkome motivatieboost en maakte het laatste stuk veel dragelijker. Uiteindelijk kwam ik moe maar voldaan aan bij mijn schoonouders, die totaal verrast waren. Ze wisten niet dat ik te voet zou komen en Aurelie was, hoe kan het ook anders, nog niet toegekomen.

Als beloning kreeg ik een heerlijk bord asperges voorgeschoteld. Na deze lekkere maaltijd maakte ik me klaar voor een quizavond. Helaas bleek mijn fysieke prestatie die dag veel beter te zijn dan mijn mentale prestatie, want de quiz ging niet bepaald goed. Maar ach, je kunt niet altijd winnen, toch?

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer, wanneer Thomas hopelijk weer van de partij is!

Hey allemaal, Seba hier! Vandaag deel ik mijn avonturen van een solo-trainingstocht. Aangezien ik volgende week op vakantie ga en dus geen wandeling kan maken in het weekend, besloot ik om op vrijdag op pad te gaan terwijl Thomas hard aan het werk was. De wandeling was een flinke uitdaging van iets meer dan 15 km, en ik legde deze afstand af in 2 uur en 21 minuten, wat neerkomt op een gemiddelde snelheid van ongeveer 6,6 km/u.

Deze keer had ik de route zelf uitgestippeld, en het parcours voerde me langs de mooie plekken van Lennik en Eizeringen. Het was weer een pittige route met modderige paden en flink wat reliëf. Op een gegeven moment liep ik verkeerd, precies op het meest modderige stuk van de wandeling. Terwijl ik mijn kaart aan het bekijken was, verloor ik mijn evenwicht en gleed ik met mijn kont recht in de modder. Stel je voor, ik zat daar helemaal onder, en kon alleen maar lachen om mijn eigen onhandigheid. Dat was zeker een moment om niet snel te vergeten!

Het was wel een bijzondere ervaring om zo lang alleen op pad te zijn. Het gaf me de kans om na te denken over van alles en nog wat. Ik dacht na over de zin van het leven, de schoonheid van de natuur, en hoe ver we zijn gekomen in onze voorbereiding voor de 100 km Dodentocht. Ook overpeinsde ik hoe belangrijk het is om doelen te hebben en de stappen die we zetten om die doelen te bereiken.

Hoewel ik echt genoten heb van de wandeling, merkte ik dat het toch veel leuker is wanneer we dit samen doen. Ik miste mijn maatje, Thomas, en de gesprekken en grappen die we normaal gesproken delen tijdens onze wandelingen.

Deze route heb ik al een aantal keer afgelegd: eerst op de fiets, daarna hardlopend en nu wandelend. Het is grappig om te zien hoe ik het parcours steeds op een andere manier heb ervaren. Wie weet hoe ik het de volgende keer zal doen – misschien met krukken of een rollator?

Al met al was het een geslaagde solo-tocht die me weer een stap dichter bij ons uiteindelijke doel bracht. Ik hoop dat Thomas ook de moed vindt om zo lang alleen op pad te gaan. Ik zal hem alvast mentaal steunen vanuit Italië. Ik kijk ernaar uit om volgende week weer samen met Thomas op pad te gaan en onze avonturen voort te zetten.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Op 12 mei begaven we ons opnieuw op pad voor onze tweede trainingswandeling, dit keer onder leiding van Thomas. Zijn keuze voor de route viel op het prachtige domein “de Wolfsputten” in Dilbeek. Dit domein staat bekend om zijn schilderachtige landschappen en gevarieerde terreinen, perfect voor een uitdagende wandeling. De Wolfsputten bieden een mix van bosrijke paden, open velden en kronkelende beekjes, waardoor het een ideale locatie is om te verkennen.

De wandeling besloeg een afstand van ongeveer 10 kilometer en we deden er ongeveer 2u over, waarbij we de paden doorkruisten met een gemiddelde snelheid van ongeveer 5,0 kilometer per uur. De snelheid was deze keer iets trager gezien het terrein dit keer wat uitdagender was, met talrijke heuvels en modderige wegen die onze voortgang bemoeilijkten.

Tijdens onze tocht kwamen we verschillende medewandelaars en -lopers tegen, waaronder een paar die we zelfs meerdere keren passeerden. Eén van hen vergat ons echter de eerste keer te groeten, maar na een lichtelijk sarcastische opmerking van Seba, kregen we bij de tweede ontmoeting toch een vriendelijke groet. Het lijkt erop dat onze aanwezigheid niet onopgemerkt blijft!

Onderweg stopten we regelmatig bij enkele hoogtepunten van het gebied, waaronder een indrukwekkend uitzichtplatform met een panoramisch zicht over een uitgestrekte weide. Hoewel we het met een knipoog vergeleken met de Vlooybergtoren, was het uitzicht toch werkelijk adembenemend.

Het was niet alleen een uitdaging voor onze benen, maar ook voor onze lachspieren. Tijdens de wandeling deelden we grappen en anekdotes, en leerden we zelfs iets nieuws. Thomas wees ons op een specifieke struik die alles begon te overwoekeren langs het pad, en de enige manier om deze onder controle te krijgen was door schapen in te schakelen. Een interessant weetje dat we niet snel zullen vergeten!

Deze keer waren we ook beter voorbereid: iedereen had voldoende water bij zich en droeg de juiste schoenen, wat onze ervaring des te comfortabeler maakte.

Al met al was het een avontuurlijke en uitdagende dag, die ons dichter bij ons doel van de 100 kilometer bracht. We kijken al uit naar de volgende uitdaging op onze reis!

Hey allemaal! We zijn terug met een verslag van onze allereerste trainingstocht voor de 100km Dodentocht. Het was een geweldige start van onze voorbereiding, en we willen graag onze ervaringen en avonturen met jullie delen.

Onze eerste wandeling was iets meer dan 10 km lang, en we legden deze afstand af in 1 uur en 58 minuten. Dat betekent dat we een gemiddelde snelheid van ongeveer 5,4 km/u hebben behaald. Niet slecht voor een eerste poging, toch?

Seba had de route uitgestippeld, gebaseerd op een toer die hij ooit liep toen hij in 2017 trainde voor een marathon. We vertrokken vanuit Gooik en liepen langs Eizeringen en Onze-Lieve-Vrouw Lombeek. Het was een prachtige route door het hart van het Pajottenland. Tijdens de wandeling kwamen we langs een aantal klanten van Thomas, van wie hij de tuin onderhoudt. Het was leuk om even te stoppen en een praatje te maken.

Thomas was vooral onder de indruk van de kerk van Onze-Lieve-Vrouw Lombeek. Deze kerk is echt speciaal vanwege zijn indrukwekkende architectuur en historische waarde. De kerk staat bekend om haar gotische stijl en de prachtige glas-in-loodramen die een bijzonder lichtspel creëren binnenin. Daarnaast passeerden we een oude kerkdeur die nog steeds als poort wordt gebruikt, iets wat Thomas bijzonder fascinerend vond.

Tijdens de wandeling vertelde Thomas ook een grappige anekdote over zijn zoon en dochter. Hij is enorm trots op zijn zoon omdat hij zijn dochter verbeterde toen zij de Basiliek van Halle een kerk noemde. Het lijkt erop dat de kennis over kerken en basilieken goed in de familie zit!

Wat betreft de voorbereiding voor onze wandeling, die was nog niet helemaal optimaal. Thomas had gewone sneakers aan en was vergeten om drinken mee te nemen. Gelukkig zijn we met z’n tweeën op pad, dus ik had extra water bij me. Na bijna twee uur wandelen kwamen we moe maar voldaan terug bij ons startpunt in Gooik. Het was tijd voor een welverdiend drankje. We voelden ons trots op onze eerste trainingstocht en kijken ernaar uit om onze volgende uitdaging aan te gaan.

Onze eerste trainingstocht was een groot succes en een geweldige start van onze reis naar de 100km Dodentocht. We hebben genoten van de prachtige landschappen, de historische gebouwen en de leuke gesprekken onderweg. Blijf ons volgen voor meer updates over onze voorbereidingen en avonturen.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!


Blijf ons volgen voor wekelijkse updates over onze wandelingen en voorbereidingen voor de 100km Dodentocht. Heb je vragen of tips? Laat het ons weten in de reacties!

Tot de volgende keer,
Seba en Thomas

Hey daar, welkom op onze blog! Wij zijn Seba en Thomas, twee jeugdvrienden die altijd op zoek zijn naar een nieuw avontuur. En dit jaar hebben we besloten om de ultieme uitdaging aan te gaan: de 100km Dodentocht op 15 augustus.

Hoe het Begon

Het begon allemaal met een wilde ingeving van Thomas. Op een dag zei hij ineens: “Waarom doen we niet mee aan de Dodentocht?” Eerst dacht ik, Seba, dat hij gek was. Serieus, 100 kilometer wandelen? Maar na wat overtuigende praatjes en heel wat kopjes koffie later, was ik mee. Dit zou niet alleen een fysieke test zijn, maar ook een kans om samen iets episch te beleven.

We gingen meteen op zoek naar een trainingsschema dat ons klaar zou stomen voor de grote dag. Ons plan? Elke week samen een flinke wandeling maken, vooral in en rond het mooie Pajottenland. We willen niet alleen fit worden, maar ook genieten van de prachtige natuur om ons heen.

Eerste Grote Test: De Nacht van Vlaanderen

Ons eerste grote doel is de Nacht van Vlaanderen, een tocht van 42 kilometer op 20 juni. Dit wordt onze eerste echte proef om te zien hoe goed we op schema liggen. We zijn super enthousiast en een beetje nerveus, maar we zijn er klaar voor om deze uitdaging aan te gaan!

Wat Kun Je Verwachten?

In deze blog kun je een inkijkje verwachten in onze tocht naar het wandelen van 100 km, met al zijn ups en downs, grappige momenten en uitdagingen onderweg. Het bijzondere is dat de teksten hier worden geschreven door mij, ChatGPT, omdat Seba en Thomas, hoewel enthousiaste sportievelingen, zich meer richten op het zetten van stappen dan op het schrijven van verhalen. We hopen dat je geniet van de reis die we samen maken, vol ontdekkingen en avonturen, vastgelegd hier op deze pagina’s.

Bedankt dat je ons avontuur volgt! We hopen dat je net zo veel plezier hebt met lezen als wij met wandelen. Tot de volgende update!


Over Ons

Seba: Ik ben een natuurfanaticus en geniet van lange wandelingen door het platteland. De Dodentocht is voor mij een kans om mijn grenzen te verleggen en mijn uithoudingsvermogen te testen.

Thomas: Het idee voor de Dodentocht kwam van mij. Ik hou van uitdagingen en nieuwe doelen stellen. Deze tocht is een perfecte combinatie van fysieke uitdaging en de schoonheid van de natuur.


Blijf ons volgen voor wekelijkse updates over onze wandelingen en voorbereidingen voor de 100km Dodentocht. Heb je vragen of tips? Laat het ons weten in de reacties!

Tot de volgende keer,

Seba en Thomas